ไม่ผิดใช่มั้ย
ที่คนอย่างฉันจะเพ้อเจ้อถึงใครสักคน..
ที่ เราไม่เคยคุยกัน
ที่ เราไม่เคยเห็นหน้า
ที่ เราไม่เคยแม้กระทั่งรู้จักกัน

ก็ เพราะฉันยังหาเขาไม่เจอน่ะสิ
หลายครั้งที่ฉันวิ่งไล่ ออกตามหา
จนหกล้มไม่รู้กี่ครั้ง ต่อกี่ครั้ง แต่ฉันยืนกรานต่อทุกคนว่า
ฉัน จะหามันให้เจอ

จริงอยู่ที่ยิ่งวิ่งไล่ ก็ยิ่งหาไม่เจอ
แต่บางครั้ง
รอ นานเกินไป
หัวใจที่รอคอยการเติมเต็ม มันก็ห่อเหี่ยว
จนเกือบเฉาตายในที่สุด

ฉันจึงหยิบยกความน่าจะเป็น มาข้องเกี่ยว กับสิ่งที่ฉันตามหามานานแสนนาน
การเสี่ยงทายของฉัน
ได้เริ่มต้น ขึ้น อย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ใครจะรู้ล่ะ ว่า เขาของฉันคนไหน
ฉันไม่ผิดใช่มั้ย
ที่เลือกที่จะเดินไปตามหาคำว่า รัก
ด้วยคำว่า เดียวดาย

แม้วันนี้ พุ่งนี้ หรือ อนาคต
ฉันจะไม่เจอสิ่งที่ฉันตามหา
ฉันก็ไม่เคยเกลียดความรัก
เพราะระหว่างทาง ความรัก ให้สิ่งที่มีค่าเหลือเกิน